Waar mensen samenwerken is het van belang dat ze blijven communiceren met elkaar. En dat blijkt best wel eens lastig te zijn… Zeker als er iets vertelt moet worden ter verbetering. Zo is er de angst dat de ander het anders oppakt dan bedoeld of dat er een discussie ontstaat waar de zender niet op zit te wachten. Of er is de angst niet aardig gevonden te worden en zelfs buiten een groep te vallen.
Mijn eerste vraag bij een Feedback Training is altijd:
‘Praten jullie met of over elkaar?’
en
‘Als je wilt dat iemand weet wat jij vindt, dan zul je het toch echt moeten zeggen!’
‘Ja maar’ is een veel gehoord antwoord als we het hebben over terugkoppeling geven op gedrag. ‘Ja maar zus’ en ‘ja maar zo’. Ze luisteren toch niet, zij pakt alles anders op, hij gaat gelijk in de verdediging en ga zo maar door. Hoe pak je feedback geven aan zodat het ook binnenkomt zonder dat de ander gelijk met de kont tegen de krib gaat?
Onlangs heb ik een team getraind waar het ging over veiligheid; is het tussen de teamleden veilig genoeg om feedback te geven? Is er vertrouwen in het team? Wat in eerste instantie een ‘ja’ was bleek bij doorvragen een emotionele ‘nee’. Door dit open te breken kwam er behoorlijk wat los, waardoor men eindelijk eens eerlijk zei wat er leeft, hoe men het een en ander ervaart en hoe men zich daaronder voelt. Effectief Feedback geven bleek een welkome tool om voor de toekomst feedback niet uit te stellen maar bespreekbaar te maken.
Na deze sessie was er opluchting, er was letterlijk lucht in het team! Misverstanden waren opgeruimd en welgemeend (glim)lachen vulde de ruimte. Er was duidelijk weer zin om samen te werken.